Los catars l'avián pas vista venir aquela

http://www.monsegur2011.com/

La Dròlla ideala : partida primièra (podèm totjorn somiar d'una seguida)

Aqueste ser ai pas lo moral. Ai fa lo Cupidon per de coneissenças, pasmens per ieu, "l'Amor es encara luènh" (bèla conariá de celibatari, puèi que desesperatz fins al jorn ont l'amor vos tomba dessus e donc aprèp i pensatz pas mai), e d'aquesta passa pensi qu'ai pas lo moral en causa de las dròllas. 

Çò emmerdant amb las dròllas (remarcaretz que dise pas "femnas", soi pas gerontofíl, ai 21 ans) es que son per ieu de figuras tròp abstrachas que remandan a pas res de concrèt (levat doas michas de pan e una figa (e un pauc mai se afinitat)). E quand soi en manca de sèxe, obligat d'i pensar, sol al fons de mon lièch, qu'auriái talament de causas mai interessantas de far (sol al fons de mon lièch), fau pas que me dire "de que t'agrada tant per èsser pivelat per de truèjas aital". Pasmens soi capable de donar, aital, a la lèsta d'exemples de femnas pivelantas :

Les Rita Mitsouko - Les Consonnes
mandat per candyraton.



mas aprèp un moment de pivelatge Catherine Ringer me fa tròp paur, las dròllas castratrissas es pas tant mon trip, aimi plan de pendolejar ieu.
Aprèp, pensi a de dròllas objècte, aquò's pratic e estetic, segur. Mas confla lèu, de còps ai tanben enveja d'escambis "mai prigonds" (A quoi pensiez-vous? - A la même chose que vous dégoutant!!!).
E aquí, vesi plan lo paradòxe que s'es mes en plaça dins mon cap, passi d'un extrèm a l'autre, çò qu'augmenta d'autan mai ma frustracion. Pasmens, Carl Jung parlava de la dualitat de l'òme, pensi que i a un pauc d'aquò. Podèm aimar los filmes d'accions e la poësia de Verlaine (per azard).
Mas al fons de mon lièch, capite pas jamai d'imaginar una dròlla ideala, benlèu que soi pas pron prigond, ieu...


PS: Sabi que le subjècte auriá meritat un melhor tractament mai aquí es 4h dau matin e soi tròp tibat. A lèu, benlèu.

Trin Fantauma

Mas aventuras en pais besierenc, partida primièra : 

Coma l'ai ja dich dins lo pòst precedent (que vos conselhi de legir ;) ), cada jorn me caliá prene lo trin per anar a Besièrs, puèi marchar un bon quart d'ora dins lo freg (e aquò aimi pas, soi sensible de las mans) e de proposicions gai(re) ortodòxas coma "Houeuh, tu fumes (yo)?" o "Houeuh, tu vas où comme ça (yo (guinhada compliça))?" (e aquò aimi pas, soi sensible de mon arma de drolletona).
Pasmens, en debuta de setmana (lo dimars per èsser precís, que lo diluns aviái mon escòrta girl femenina per me mostrar lo camin) èri solet, assetat a legir (Dirècte?) Montpellier Plus dins las "plaças-amassadas-per-quatre-amb-una-taula-al-mitan-coma-se-fa-dins-los-trins", qu'es aquí que sètz lo mai d'aise per legir. E  sai-pas-quand una dròlla sortida de sai-pas-ont que me ditz sai-pas-que ven s'assetar a man esquèrra. Contunha dins son debit ininterromput de sons inintelligibles, sentissi que m'agacha (ai un seisen sens per sentir quand las dròllas m'agachan). Ieu, que foguèri ben educat per papà, mamà e la tele, levi lo nas de las previsions (totjorn tant enigmaticas) de l'oroscòp (soi balança) e me fau aculhir per un bèl  : "Putaincoufletrainpersonsourisamsoulegraveouais! (me sembla qu'èra a l'arrestador de Seta...)
- Pardon, plaît-il?
- Benkoisamsaoulegrave!" Aquí, un minimum de sens diplomatic s'impausa. Davant l'omnisciéncia que sembla emanar de l'aurà de mon amiga, doas solucions se presentan a ieu. Primièr, l'ignorància amagada darrièr un parladís de l'accent estrangièr, istòria de pas passar per grossièr. Segond, amb la paciéncia e lo tacte que me caracterisan faire comprene a ma bona amiga que los sons que produsís son pas de bon comprene, e que li cal per consequent articular se la tòca de son intervencion èra de se far comprene pel viechaire viatjaire mejan que soi. Coma lo viatge cap a Besièrs es encara long e que ma lectura es pas de las mai apassionantas (comparat a Insularas de Bobby Lafont o Lo libre dels grands nombres de Joan-Claudi "Mèstre" Foret) causissi la segonda opcion.
- Excuse-moi, j'étais plongé dans ma "passionante" lecture, et n'ai pas pu comprendre et ainsi me plonger dans ton (j'en suis sûr) passionnant propos. Pourrais-tu le reformuler de manière plus lente et intelligible, s'il te plait?
- Woulah, j'disais justeuh que sa m'soûle le train, personne sourit, ça craint!"
Es aquí qu'una vision, dins la dralha de las qu'a J.D dins la seria "Scrubs" (se coneissètz pas es con per vos) me venguèt. Imaginèri un trin (o un mejan de transpòrt quin que siá) ont cada viatjaire auriá la "banana" e soririá a son propdan coma dins la Bíblia. Espaurugant. Ont passarián los problèmas sentimentals que se devinen sus la cara de la collegiana mejana, lo tròp-plen d'alcòl que lo Ippi-Punk-a-chin-rebèl capita pas de reténer, lo fasti grand que ressentís lo vièlh B.C.B.G quand t'assetas a son costat, totas las enigmas que te permeton de passar lo temps (quand as ren melhor a fotre) dins los transpòrts?
E es sus aquesta interrogacion subre-metafisica que començavi a trabalhar cada jorn pendent mon estagi al CIRDOC.

Un article amb de cuol a la fin ;) (mas que cal legir la debuta primièr per comprene)

Aquesta setmana, ai fach un estagi al CIRD'OC de Besièrs. Aquò dins l'encastre del cors de preprofessionalizacion (a repetir dètz còps lèu ^^), e donc aqueste estagi me deviá servir per me trapar m'ajudar a trapar una idèia tant infima que siá d'una dralha professionala. En preconclusion, vos pòdi ja dire qu'a pas agut l'efièch escomptat, pasmens ai trapat un interès a la causa.

D'en primièr, cal dire que las quatre a cinc oras de trajècte quotidian me daissèron de temps per ieu (principalament emplegada a la lectura del "Direct Montpellier Plus" e de "20 Minutes" (prenguèri tanben un pauc de temps per de lecturas divèrsas coma l'aviái conselhat Mèstre Foret)), mas i tornarai.

Al CIRD'OC, çò risolièr, (Mèfi, me cal demorar sòft, an pas encara tornada mon evaluacion), es que lo mond parlan pas gaire occitan. Ieu, pensavi tombar sus una còla d'illuminats, occitanistas convinçuts, que, del biais qu'a una marrida-joana dins lo corredor de te tornar prene al mendre mot francés. EH BE NON, GASTON! La magèr part del emplegats parlan pas occitan, mas aquò lor podèm pas reprochar, fan me sembla (dins la magèr part ^^) un bon trabalh (pas pron pagat, es verai), e son puslèu simpatics, donc trentalhetz pas per i anar. :)

Donc, d'aquí mon trabalh se desseparèt en doas partidas. Me calguèt primièr far una tièra informatica de cada publicacions que faguèt Bobbi Lafont dins sa vida tota (eh vos pòdi dire qu'a pas caumat lo tipe!), d'aquò ne soi plan content. Ai poscut tocar, emai manipular a l'enveja, dos pichòts quasernets autentics e manescriches del grand Schtroumpf (se quauqu'un sap cossí o dire en òc :) )
Tanben, lo polit conservator Benji (lo segond dins la tièra (los autres son pas marrits tanben (que volètz, la vòli ma "bona nòta que regantarà las autras"))) me donèt una espassa molonada de documents que me calguèt triar. Aquesta espessa molonada èra un don (o quicòm mai, sabi pas lo nom oficial) de la veusa de Crestian Laux (èra risolièr, fa tres ans qu'ausissi Mestre Foret dire "Lauss" (coma lo mètge de la 1) quand parla del diccionari, e aquí disiàn "lô" (a la francesa)). E dins aquesta molonada i aviá donc de documents picats per Laux (que se dison tapuscrits), e de manescriches vertadièrs, e èri tot content de manipular tanben lo trabalh d'un autre V.I.P. Pasmens, la jòia s'es pas arrestada aquí, dins los manescriches vertadièrs de Laux, i aviá sa correspondéncia personala amb tota l' "intelligéntsia" occitana contemporanèa, (desencusa donc s'ai pas agut de vòstras nòvas aquesta setmana ^^) e dins la correspondéncia i aviá de letras vertadièras del number one occitan, lo mai connegut, (benlèu pas lo mai famós) Max Roqueta. E VÒA, FANTON! Ai agut dins mas mans, de letras escrichas pel Maxo vertadièr :) Tripla sorga de plaser!

E cal creire que demorava un pauc d'èime e d'arma de cadun dins aquestas relíquias, puèi que dempuèi creis en ieu un sentiment qu'aviái pas jamai coneissut fins ara, lo vam occitanista. Me fa mal d'o dire, mas d'aver vist tot l'enòrme trabalh de Bobbi, de cabussar dins las nòtas de Laux, d'aver vist e legit l'escritura de Maxo, beh en un sens me soi identificat a eles, e ara ai enveja de lor tornar çò que m'an donat pendent la setmana.
Benlèu qu'aqueste estagi m'a pas ajudat professionalament, mas personalament val infinidament mai que las bramadissas del professors clapassencs.

Ah, merda vos deviái parlar de cuol, aviái dich.
Donc, pendent la setmana, soi anat dins las archius e ai vist "censored by administracion CIRDOC, per tota demanda nos contactar per mail."

Promòure lo Catalan

Aqueste an, vau en cors de Catalan a la fac. Emai s'aqueste cors siá facultatiu, ai una bona rason d'i anar...
Pasmens me demandèri. "E los autres? Cossí lor donar enveja d'aprene lo Catalan?" D'aquesta interrogacion metafisica ne cerquèri la responsa.
E me diguèri d'en primièr de presentar quicòm que tot lo mond aimarà, aquò per exemple :





Pasmens, en cercant mai, trapèri quicòm mai risolièr. Coneissètz Lapòrtà, l'ancian president del Barcà? Se presenta a las eleccions catalanas d'aquesta dimenjada e a engatjat una anciana actritz pornò per se faire de publicitat.





Benlèu qu'ara i aurà mai de mascles en cors de catalan...

L'anchoio a l'escòla dels sorcièrs

D'aquesta passa, me rendi compte que passi fòrça (tròp?) temps a pantaissar. Pasmens, son pas de pantaisses "romantics", "felibrencs", "literaris" o "lirics" (raiar la/s mencion/s inutila/s), mas puslèu de projeccions, d'un gost mai o mens dobtós, de ma vida dins un contèxte autre. E aquò, se fa evidentament pel plaser, la jòia e, que dise? lo chal prigond de Mèstre Foret, mon fan "number one" (los autres...).

Aital, l'autre jorn, fasiái una recerca sus l'identitat d'Ines Cavalcanti (presidenta de la Chambra d'Oc) per un dever de la Wonderful , e the wonderfulissim google me menèt sus un article del P.N.O (gaire interessant), mas fasiá tanben allusion a una figura de l'Occitanisme de las annadas 80 : Lafont? non! Martel? pas mai! Igòr e Grichkà Bogdanòv? ahhhhh, vertat, mas i aviái pas pensat, non, vòli parlar del grand, del gèni, del saberut, de l'incontornable, de lo-que-se-deu-pas-prononciar-son-nom, lo Voldemòrt occitan : Ives Roqueta (sabes que son fraire se ditz Joan Larzac e qu'es curat, Iusson?). E me metèri d'imaginar l'Occitanisme del biais "Harry Potter" (Enric Potièr fa ben en occitan? non?)
(I aviá un rappòrt interessant entre los masques d'Harry Potter que se devián amagar del "moldus", e lo occitans d'Enric Potièr que s'èran amagats del "moldus").
Del biais de Poudlard, l'UPV èra un dels darrièrs barris contra totas las idèias un pauc "borderline" que geminavan dins los esperits dels originals que vivián en defòra. E, coma Harry Potter coneissiá pas Voldemòrt, Henric Potièr coneissiá pas Ives Roqueta, coma Harry Potter coneissiá pas los "mangemorts", Henric Potièr coneissiá pas los independistas, los originals, los "non-universitaris".
Me rapèli pas cossí s'acaba l'istòria de Harry Potter, mas me sembla que s'acaba ben.
Me rapèli pas cossí s'acaba l'istòria de Henric Potièr, mas sa vida es pas un raconte, ela.

E una de mai!

Aquí's una vidèia per "le gros"!

Masturbacion intellectuala

Grand Jòc: 5€ per lo que traparà lo rapòrt entre aquesta vidèa e Hello Kitty.
La responsa es pas ieu o mon blòg... e deu èsser donada dins los comentaris.

La tissa de la setmana passada

Que comprenga qual pòt! ^^
Autrament podètz aprofiechar de la musica! :)

Non Melà, te cal pas plorar!

En mai d'aquò, as vist coma lo títol tomba plan sus la musica?